Ks. prof. Karol Mrowiec CM

W związku ze śmiercią ks. Karola Mrowca przygotowaliśmy także skróconą wersję filmu, w której zebraliśmy jedynie wypowiedzi samego Księdza Profesora, które złożyły się w bogate świadectwo powołania kapłańskiego. Zapraszamy także do obejrzenia tego filmu:

ZOBACZ: „JA CHCIAŁEM BYĆ MISJONARZEM”

«Miłujcie się wzajemnie»
(odtworzone z płyty DVD «kazanie na własnym pogrzebie»)

Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem… Po tym poznają, że jesteście moimi uczniami, jeśli się będziecie wzajemnie miłowali (J 13,34).

Pod koniec XIX wieku umierała księżna Małgorzata Wirtemberg. Gdy anioł śmierci pukał już do drzwi jej komnaty, wezwała do śmiertelnego łoża wszystkie swoje dzieci. Miała ich siedmioro. Każdemu dziecku udzielała matczynego błogosławieństwa i kreśliła na czole znak krzyża św. Kiedy zbliżył się do niej ostatni, najmłodszy syn Albrecht, przytuliła go do siebie i powiedziała: Synu mój najdroższy! Pragnieniem mojego serca jest, abyś został kapłanem. Jeślibyś nie miał powołania do stanu kapłańskiego, zostań dobrym katolikiem. Kochaj Boga i ludzi.

Mijały lata. W czasie I wojny światowej został powołany do wojska. Na wojnie do jego młodzieńczego serca dobijały się głosy niewiary i namiętności. W czasie wszystkich życiowych burz pamiętał o matczynym testamencie: Zostań kapłanem lub dobrym katolikiem. Kochaj Boga i ludzi. Po wojnie, w 1920 r. w klasztorze w Beyron, po stopniach ołtarza wstępował młody zakonnik, by złożyć Bogu prymicyjną Ofiarę Mszy św. Był to książę Albrecht Wirtemberg.

Był wieczór Wielkiego Czwartku. Pan Jezus gotował się na mękę i śmierć krzyżową. Siedział w Wieczerniku za stołem z najwierniejszymi uczniami. Judasz już odszedł, aby dokonać zdradzieckiego dzieła. Chrystus patrzył na gromadkę apostołów. Wiedział, że za chwilę wszyscy się rozproszą. Jego Boskie Serce, przepełnione miłością do ukochanych uczniów, wylało się na zewnątrz we wspaniałej mowie pożegnalnej, w której ustawicznie wracał do wzajemnej miłości. Przypominał im to, co najbardziej leżało Mu na sercu. Błagał Ojca: Ojcze, aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno (J 17,21). Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie. Po tym poznają, że jesteście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali (J 13,9).

Jeśli dobre dziecko, książę Albrecht, tak pieczołowicie przechowywał w swoim sercu i w swojej pamięci ostatnie słowa umierającej matki, jak dopiero drogie i czcigodne winny być dla nas słowa Jezusa Chrystusa, odchodzącego na mękę i śmierć krzyżową? Z jaką dokładnością powinniśmy wykonać Jego testament – testament miłości Chrystusowej?

Co to jest miłość bliźniego?

Świat miłością nazywa to, co niskie, ziemskie, interesowne, co rodzi grzech, czyli namiętność.

Ktoś powiedział, że miłość bliźniego to najpiękniejszy kwiat, który znalazł trwałe miejsce w ogródku chrześcijaństwa. To kwiat, który nigdy nie więdnie, nigdy nie ginie. Jest wiecznie podtrzymywany w świeżości i przy życiu przez Kościół Święty.

Autor jakiejś książki ascetycznej napisał, że miłość bliźniego to długi – i złoty, i jednolity łańcuch. Jeden jego koniec spoczywa w prawej ręce, a drugi w lewej, a my powinniśmy nim obejmować wszystkich ludzi, wszystkich przytulać do swojego serca, dla każdego mieć życzliwy uśmiech, dobre słowo, ciepłe spojrzenie, nieść pomoc.

Miłość bliźniego to wypływ szlachetnego człowieczeństwa.

Prawdziwa miłość każe z uszanowaniem patrzeć na bliźniego – każe w nim widzieć ukochane dziecko Boże, odkupione Krwią Chrystusową, żywić do niego zaufanie, cenić jego dary naturalne i nadprzyrodzone.

Prawdziwa miłość życzy bliźniemu dóbr wiecznych i doczesnych, jest pełna współczucia, nie zazdrości, jest cierpliwa, rozumie słabości drugiego człowieka, każe dobrze mówić o bliźnim, umie znaleźć w nim dobre strony, sieje dookoła pogodę i ciepło; broni bliźniego przed słowami ubliżającymi jego godności – przed obmową, oszczerstwem, wystąpi przeciw krzywdzącym sądom, skieruje rozmowę na pożyteczne tematy.

Miłość mówi spokojnie i łagodnie, unika słów cierpkich, szyderczych, wzgardliwych, które wprowadzałyby lub podsycały nieprzyjazne uczucia; unika żartów raniących bliźniego, rzadko gani, a jeśli trzeba udzielić nagany, czyni to w duchu miłości i życzliwości.

Prawdziwa miłość umie każdego pozdrowić.

Miłość bliźniego ma się okazać nie tylko w słowie mówionym, ale także pisanym. U ludzi posługujących się anonimami nie ma nawet śladu Chrystusowej miłości.

Dlaczego Chrystus nazywa przykazanie miłości bliźniego „nowym” i „swoim przykazaniem”?

Czyżby dawniej nie było takiego przykazania? Było. Czytamy w Piśmie Świętym: Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego, jak siebie samego (Mt 22,37 – 40; Pwt 6,5).

W żydowskim pojęciu bliźnim, którego należało miłować był tylko Żyd. Zresztą Izraelici nawet w stosunku do swoich współziomków stosowali zasadę: Oko za oko, ząb za ząb.

Jeszcze gorzej przedstawiała się ta sprawa u pogan, gdzie kwitło niewolnictwo. Niewolnicy uważani byli za rzecz, zwierzę, siłę roboczą, a nie za człowieka. Właściciel mógł zrobić z nim wszystko, co tylko chciał: bić, zabić, okaleczyć, sprzedać.

W takiej atmosferze miłości bliźniego zjawia się na ziemi palestyńskiej Jezus Chrystus, który zreformuje całkowicie przykazanie miłości bliźniego.

Poszerzy to przykazanie. Zapytany przez faryzeusza, które przykazanie w Prawie jest najważniejsze – kategorycznie rozstrzygnie przypowieścią o Miłosiernym Samarytaninie, że naszym bliźnim jest każdy człowiek, który potrzebuje pomocy, miłosierdzia, nawet nasz nieprzyjaciel – bez względu na rasę i narodowość.

Chrystus pogłębi to przykazanie. Dotychczas miarą miłości bliźniego była miłość siebie samego: Będziesz miłował bliźniego swego, jak siebie samego (Mt 22,39). A Chrystus powie: Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem (Mt 22, 34).

Co nam mówi o tej miłości Chrystusa do nas?

Zstępuje z nieba na ziemię jako Dziecię, rodzi się w szopie, cierpi niewygody, na Kalwarii pozwala się przybić do krzyża, zawiśnie między niebem a ziemią, włócznią Longina pozwala wytoczyć z siebie ostatnią kroplę Krwi Przenajświętszej.

O tej miłości mówi nam tabernakulum, gdzie pozwala się zamknąć jako Więzień Miłości, abyśmy mogli w każdej chwili przyjść do Niego ze swoimi troskami i kłopotami zewnętrznymi i wewnętrznymi – żebyśmy się nie czuli na ziemi sierotami.

Tę wspaniałą pieśń nad pieśniami o miłości bliźniego podjęli z ust Pana Jezusa Apostołowie i ponieśli ją na cały świat.

Św. Jan Apostoł napisze: Jeśliby ktoś mówił: Miłuję Boga, a brata swego nienawidził, jest kłamcą, albowiem kto nie miłuje swojego brata, którego widzi, nie może miłować Boga, którego nie widzi (1 J 4,20).

Św. Paweł będzie głosił, że nie ma już Persa, Greka czy Rzymianina, wolnego czy niewolnika, ale wszyscy jesteśmy jedno w Jezusie Chrystusie. I rzeczywiście jesteśmy jedno: mamy tyle wspólnych cech, mamy jedną wspólną Matkę – Kościół, i Matkę Niebieską, mamy tę samą naukę, te same sakramenty święte, spotykamy się przy jednym Stole Eucharystycznym, karmimy się tym samym Ciałem Jezusa Chrystusa, wspólnie wołamy w pacierzu Ojcze nasz, wszyscy wybieramy się do tego samego nieba. Tyle mamy więzów duchowego pokrewieństwa.

Św. Paweł nauczał, że wszyscy stanowimy jedno Ciało Mistyczne, którego głową jest Chrystus, a my członkami. Jeśli w ludzkim organizmie cierpi jeden członek: ręka, noga, głowa – boleje cały organizm. Jeśli w Mistycznym Ciele Jezusa Chrystusa w nienawiści żyje dwoje ludzi, wówczas boleje i cierpi całe Mistyczne Ciało: Chrystus – Głowa i my, Jego członki.

Ze słów Pana Jezusa: Pójdźcie błogosławieni Ojca mojego i: Idźcie przeklęci w ogień wieczny – wynika, że w dniu Sądu Ostatecznego będziemy sądzeni głownie z przykazania miłości bliźniego (Mt 25,31 – 46).

Jak Pan Jezus w mowie pożegnalnej do Apostołów, jak księżna Małgorzata Wirtemberg, żegnająca się ze swoimi dziećmi – podkreślili to, co najbardziej leżało im na sercu: zachowanie przykazania miłości Boga i bliźniego, tak i ja w moim ostatnim do Was słowie pragnę wszystkim przypomnieć testament Chrystusowej Miłości: Miłujcie się wzajemnie tak, jak Ja was umiłowałem. Po tym poznają, że jesteście moimi uczniami, jeśli się będziecie wzajemnie miłowali (J 13,34). W swoim długim kapłańskim życiu stwierdziłem, że z miłością bliźniego wśród wyznawców Chrystusa nie jest tak, jak sobie tego życzył Jezus Chrystus.

Wszystkim dziękuję za obecność – za modlitwę – proszę o modlitwę za mnie. Szczęść Wam Boże w życiu osobistym, rodzinnym, zawodowym. Do zobaczenia się u Bożego Tronu.

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. Amen.

ks. Czesław Żak CM

„W okresie Wielkiego Postu, jako uczniowie Jezusa Chrystusa, jesteśmy wezwani do głębokiej refleksji nad postawami, które często nas dzielą”

Tegoroczny List na Wielki Post można przeczytać na różne sposoby. Nigdy nie było ich tak wiele jak obecnie: tradycyjnie on-line, pobierając i drukując wersję PDF, jako dokument wyświetlany w przeglądarce internetowej oraz, po raz pierwszy w historii, w formie eBook-a, jako dokument przeznaczony do urządzeń przenośnych tych smartphone i tablet (iPhone, iPad, Galaxy, Android). Ponadto List został udostępniony w ośmiu wersjach językowych, z którymi można zapoznać online, wydrukować, przesłać na telefon komórkowy lub pobrać jako eBook.
Wierzymy, że kanały dostępu do dokumentu, zwłaszcza te nowatorskie, spotkają się z Waszym uznaniem i będą przydatne w pracy duszpasterskiej i własnym studium. Chętnie poznamy Wasze uwagi na ten temat, abyśmy mogli wprowadzać dalsze ulepszenia i funkcjonalności.

LIST PRZEŁOŻONEGO GENERALNEGO NA WIELKI POST 2011

✔ Przeczytaj List on-line
✔ Przeczytaj/pobierz w wersji PDF
✔ Pobierz jako EBOOK
✔ Przeczytaj w innych językach

otwórz dokument na pełnym ekranie

Aby otworzyć dokument w apilkacji Scribd wystarczy kliknąć na jeden z podanych tytułów i otworzy się w wybranym języku. Ponadto wyświetlany dokument można pobrać na własny komputer jako plik PDF, MS Word, plik tekstowy formatowany lub przesłać bezpośrednio na smartphone’a.

Rosnąca popularność urządzeń przenośnych, smartphone’ów i tabletów skłoniła nas do udostępnienia Listu O. Generała jako eBook-ów (w formacie *.epub), które można otworzyć i odczytać we wspomnianych urządzeniach np. iPhonie i Androidach. Ta forma publikacji dokumentów jest eksperymentem. Dlatego z przyjemnością poznamy Waszą opinię na ich temat. Jednocześnie wierzymy, że obie nowe formy prezentacji dokumentów przypadną wam do gustu i będą przydatne w pracy duszpasterskiej i własnym studium.

LIST PRZEŁOŻONEGO GENERALNEGO NA WIELKI POST 2011
(wersja eBook na urządzenia przenośne)

❍ List na Wielki Post 2011 [polski]
❍ Letter for Lent 2011 [English]
❍ Lettre de Carême 2011 [française]
❍ Carta de Cuaresma 2011 [español]
❍ Carta da Quaresma 2011 [Português]
❍ Fastenzeit Brief 2011 [Deutsch]
❍ List pôstny 2011 [slovenčina]
❍ Lettera di Quaresima 2011 [Italiano]

Nabożeństwo przy Relikwiach Świętych
poniedziałek, 24 stycznia 2011

Dzień modlitw o powołania kapłańskie i zakonnej

Nabożeństwo przy Relikwiach Świętych
wtorek, 25 stycznia 2011

Dzień modlitw w intencji Rodziny Wincentyńskiej

Triduum Stradomskie, Dzień Pierwszy, 23 stycznia 2011.

J.E. ks. kardynał Stanisław Dziwisz, Metropolita Krakowski

Triduum Stradomskie, Dzień Drugi, 24 stycznia 2011

ks. Jan Marek Kaczmarek CM,

Dyrektor Grupy Misyjnej Polskiej Prowincji Zgromadzenia Księży Misjonarzy

Triduum Stradomskie, Dzień Trzeci, 25 stycznia 2011
Uroczystość Nawrócenia św. Pawła

ks. Jan Marek Kaczmarek CM

Dyrektor Grupy Misyjnej Polskiej Prowincji Zgromadzenia Księży Misjonarzy

ŚW.WINCENTY – FORMATOR KAPŁANÓW (PDF, do druku)

[tekst polski zredagowany na potrzeby tej publikacji. Redakcja i polskie tłumaczenia cytowanych dzieł Tomasz Zieliński]

Konferencja 131^[*] – O dziele rekolekcji

(Powtórzenie rozmyślania z 10 sierpnia 1655 r.) Jest ważna sprawa, której powodzenie nie jest pewne, którą polecam modlitwom Zgromadzenia; ofiarujemy ją, proszę, naszemu Panu, żeby spodobało się Mu dać błogosławieństwo przez swe miłosierdzie.

Ks. Wincenty polecił również modlitwom Zgromadzenia Księży Mousnier i Bourdaise, którzy są – powiedział – na wyspie Madagaskar i którzy każdego dnia są wystawieni na nowe niebezpieczeństwa, żeby spodobało się Bogu dać im, przez swe miłosierdzie, ducha św. Wawrzyńca, który sprawi, że będą mocno trwać, jak ten wielki święty, aż do końca i dobiegną kresu wszystkie trudności, które się nadarzą.

Polecił jeszcze modlitwom Zgromadzenia wiele innych osób, między innymi rekolektantów i powiedział:

Proszę was, Księża i moi Bracia, żebyście dziękowali Bogu za pociąg, który dał, żeby urządzać tutaj rekolekcje dla tylu osób, to jest przedziwne; tylu duchownych z miasta i z wiosek, którzy opuszczają wszystko w tym celu; tyle osób, które nalegają każdego dnia, żeby być tu przyjętymi i które nalegająco proszą na długo wcześniej! Wielki powód, żeby chwalić Boga! Jedni przychodzą, żeby mi powiedzieć: „Księże, od dawna proszę o tę łaskę; przychodziłem tutaj tyle razy nie mogąc jej otrzymać”; inni: „Księże, muszę iść, jestem obciążony, moje beneficjum mnie wzywa, jestem na wyjezdnym, wyświadcz mi ten zaszczyt”; inni: „Zakończyłem studia i muszę się skupić i pomyśleć o tym, kim powinienem się stać”; jeszcze inni: „Księże, bardzo tego potrzebuję; och! gdybyś to wiedział, natychmiast udzieliłbyś mi tej łaski.”

Wielki zaszczyt! wielka łaska, którą Bóg uczynił temu domowi, że wezwał tu tyle dusz na święte ćwiczenia i że posługuje się tą rodziną, jako narzędziem, aby służyła nauczaniu tych biednych dusz! O czym powinniśmy myśleć, żeby zdobyć duszę Bogu, prze wszystkim, kiedy przychodzi ona do nas! Nie powinniśmy mieć innego celu, nie dążyć do czego innego, jak do tego jednego. Niestety! tyle kosztowały one Syna Bożego, a to do nas je przysyła, aby przywrócić je do swej łaski. O, Księża, strzeżmy się, żeby nas nie uczynił niegodnymi i żeby Bóg nie przybył, żeby cofnął swej ręki znad nas. Zdarza się, że są takie dusze, którzy w ogóle nie korzystają z nich, że konieczność przyprowadza je tutaj i przychodzą tylko po ulgę; ale nie należy z tego powodu zwalniać się z pomocy innym; ze względu na kilku, którzy nie robią dobrego użytku, nie należy krzywdzić tylu dobrych dusz, które bardzo z nich korzystają. Jakież owoce, jakież cudowne owoce! Powiedziałem wam już, dzisiaj powiem wam tylko jeden przykład.

W czasie ostatniej podróży, którą odbyłem pięć lat temu do Bretanii, zaraz jak tylko przybyłem na miejsce, pewien uczciwy człowiek przyszedł mi podziękować za łaskę, którą powiedział, że otrzymał kiedy odprawiał tu rekolekcje. „Księże – powiedział mi – bez tego byłbym zgubiony, wszystko tobie zawdzięczam; to one dały mi pokój, kazały mi obrać styl życia, którego strzegę, za łaskę Boga, z wszelkiego rodzaju radością. Ach! Księże, jestem Ci tak bardzo zobowiązany, że mówię o tym wszędzie, w każdym towarzystwie, w jakim się znajduję; mówię im, że bez rekolekcji, które odprawiłem z Twojej łaski w Saint-Lazare, byłbym potępiony. O, Księże, jakże jest wobec Ciebie zobowiązany!” To mnie cieszy.

Ach! jakże bylibyśmy nieszczęśliwi, gdyby, przez nasze lenistwo, zmusilibyśmy Boga, żeby zabrał od nas tę łaskę! Nie wszyscy ludzie, to prawda, tak korzystają z tego, ale czyż Królestwo Boże nie jest złożone z dobrych i złych? To jest sieć, która łowi wszystkie gatunki ryb, dobre i złe; we wszystkich łaskach, których Bóg udziela znajdują się osoby, które ich nadużywają; On z tego powodu nie przestaje ich udzielać; iluż jest, którzy nie chcieli skorzystać ze śmierci i męki naszego Pana! O, słodki i miłosierny Zbawicielu, widzisz, że większość nie wszyscy zważają na to, a Ty nie zrezygnowałeś ze śmierci, chociaż widziałeś to mnóstwo niewiernych, którzy z tego szydzą, i tę wielką liczbę spośród nas, którzy pogardzają i depczą Twoją drogocenną krew. Nie ma w ogóle dzieła pobożnego, którego nie profanują, nic tak świętego, czego by nie nadużywano; ale z powodu tego wszystkiego, ale z powodu wszystkich tych nadużyć, nie powinno się nigdy od nich odstępować, pod pretekstem, że niektórzy ich nadużywają; nie powinniśmy być leniwi i stygnąć w naszych ćwiczeniach, ponieważ nie wszyscy korzystają z nich. Jakaż strata i jakież nieszczęście, jeśli byśmy się zniechęcili do tej łaski, którą Bóg nam uczynił przed innymi wspólnotami, i gdybyśmy pozbawili Boga chwały, którą z tego czerpie! Jakież nieszczęście! nieszczęście dla mnie, nieszczęście dla tego, który przez swe lenistwo i przez obawę, że straci swoje wygody, przez miłość oddawania się im w czasie, kiedy należy pracować, każe zwolnić zapał w tej świętej praktyce! Ale, cokolwiek przyszłoby przez błąd niektórych, nigdy nie należy się zwalniać; miejmy zawsze odwagę; Bóg, który nam dał tę łaskę, podtrzyma ją w nas; nawet da nam jeszcze większe. Spodziewajmy się więcej, miejmy serce mocne wobec trudności i niezłomną odwagę; tylko ten przeklęty duch lenistwa zraża się najmniejszą przeciwnością; unika wszelkiego skrępowania, obawia się wszelkiego obowiązku, szuka tylko satysfakcji; ta miłość własna rujnuje wszystko. Odrzućmy daleko od siebie to lenistwo; prośmy Boga, żeby przez swe miłosierdzie zachował nam to, czego nam hojnie udzielił; to jest wielki dar, jakiego udzielił Zgromadzeniu; prośmy Jego dobroć, ażebyśmy nie stali się niegodnymi przez nasze niedbalstwo; prośmy o to bardzo.

O, Zbawicielu, wzbudź w nas, wzbudź tego ducha św. Wawrzyńca, który sprawił, że triumfował w ogniach wściekłości całego piekła; wzbudź w naszych sercach ten Boży ogień, ten płomienny zapał, który sprawia, że triumfujemy nad wszystkimi diabelskimi przeszkodami i naszą złą naturą, która sprzeciwia się dobru; podsycaj w nas płonącą gorliwość, żeby zabiegać o Twoją chwałę we wszystkich naszych zajęciach, abyśmy wytrwali w niej nieustannie aż do śmierci, za przykładem tego wielkiego świętego, którego święto obchodzimy; błagamy o to za jego przyczyną.

♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦

Konferencja 91^[*] – O umiarkowaniu i ciszy przy stole

(Pouczenie z 21 marca 1642 r.) Ksiądz Wincenty mówi z zapałem o korzyści z umiarkowania i dobrym rozcieńczaniu wina. Byłoby zmysłowością czynić inaczej i że Zgromadzenia dawałoby wielkie zgorszenie ze względu na nieporządek, który spowodował upijający się Misjonarz. Oby zostało to rozpoznane i żeby Bóg pozwolił nam strzec się tych błędów i aby pokazał nam, że są wielkie błędy w Zgromadzeniu

Tego samego dnia mówi z taką samą gwałtownością przeciw tym, którzy rozmawiali przy stole podczas czytania i powtarza wielokrotnie te słowa: Rozmawiać przy stole podczas czytania!, aż piętnaście czy dwadzieścia razy. Cóż! czy będzie – mówi – coś do naśladowania od tego Zgromadzenia? Wielu dobrych duchownych każe sobie czytać przy stole i słuchają z upragnieniem lektury, a my mimo to wpadamy w ten błąd i to w początkach Zgromadzenia! Ach! że te błędy są w początkach Zgromadzenia.

♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦