Konferencja 149^[*] – O jubileuszu

(Powtórzenie rozmyślania z 19 marca 1656 r.) Ks. Wincenty kazał przeczytać na końcu rozmyślania porannego, w kościele, bullę jubileuszową przysłaną przez naszego Ojca Świętego Papieża Aleksandra VII, wraz z listem pasterskim Bpa du Saussay, biskupa nominowanego na biskupstwo w Toul i oficjała i wielkiego wikariusza Ks. Jego Eminencji kard. de Retz, arcybiskupa Paryża, w którym to liście pasterskim zostały wyliczone kościoły, które należy nawiedzić w tym mieści i na przedmieściu Paryża celem zyskania odpustu jubileuszowego.

I dlatego – powiedział następnie Ks. Wincenty – kierując słowo do Zgromadzenia, niektórzy ze wspomnianego Zgromadzenia mogliby znaleźć coś, żeby odpowiedzieć, czy wrogo patrzeć, że pośród tylu kościołów, w które będą kościołami stacyjnymi, kościół Saint-Lazare (św. Łazarza) w ogóle nie jest wymieniony, pomyślałem, Księża, żeby powiedzieć wam, żebyście nie uważali wcale tego za wrogie, że Ks. oficjał ze swej łaski przysłał, żeby to zaofiarować; ale, naradziwszy się z kilkoma starszymi ze Zgromadzenia, pomyśleliśmy, że jak Zgromadzenie nie powinno głosić kazań ani spowiadać w miastach, gdzie jest arcybiskupstwo, biskupstwo lub prezydium, jak tylko podczas misji i ze względu na księży ordynadnów i tych, którzy odprawiają rekolekcje, i że Zgromadzenie jest całe dla ubogich ludzi ze wsi, pomyśleliśmy, że należy raczej, byśmy wytłumaczyli to Ks. oficjałowi; i w tym celu Ks. Alméras poszedł spotkać się z nim, ze strony Zgromadzenia, aby podziękować mu za łaskę, którą mu uczynił i przedstawić mu racje, które miało samo Zgromadzenie, żeby wcale nie przyjmować stacji w naszym kościele. Te racje właśnie wam powiedziałem. Przyjęto to chętnie. I oto, Księża, to, co sprawiło, że nie mamy wcale tutaj stacji. Podziękujmy Bogu za łaskę, którą czyni wszystkim wiernym za pośrednictwem jubileuszu i postarajmy się, żebyśmy dobrze się usposobili, żeby go zyskać.

♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦

Triduum Stradomskie, Dzień Pierwszy, 23 stycznia 2010.

“Przyszłość zaczyna się dziś”

ks. prof. dr hab. Jan Maciej Dyduch,

Rektor Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, Kierownik Katedry Ustroju i Prawa Osobowego Kościoła; Kurator Katedry Historii Prawa Kanonicznego (UPJPII)

Triduum Stradomskie, Dzień Drugi, 24 stycznia 2010

“Miłosierdzie – Misja”

ks. dr Paweł Holc CM,

Asystent Wizytatora Prowincji Polski, Adiunkt w Katedrze Teologii Dogmatycznej na Wydziale Teologicznym UPJPII, wykłądowca Teologii Dogmatycznej w ITKM, superior i proboszcz parafii NMP z Lourdes w Krakowie.

Triduum Stradomskie, Dzień Trzeci, 25 stycznia 2010
Uroczystość Nawrócenia św. Pawła

“Wierność Chrystusa, wierność kapłana”

J.E. ks. kardynał Stanisław Dziwisz, Metropolita Krakowski

.

Konferencja 112^[*] – O pochodzeniu Zgromadzenia Misji

(Powtórzenie rozmyślania z 25 stycznia 1655 r.) Ksiądz Wincenty powiedział nam na końcu powtórzenia rozmyślania, że Zgromadzenie powinno przyjąć Komunię ze względu na trzy cele: pierwszy, żeby podziękować Bogu ogólnie za samo Zgromadzenie, za to, że spodobało się Bogu, że dał początek Zgromadzeniu Misji w dniu Nawrócenia św. Pawła, kiedy było pierwsze kazanie wygłoszone przez niego, aby usposobić lud do spowiedzi generalnej, na prośbę, którą uczyniła zmarła pani generałowa galer; na to kazanie Bóg dał wiele błogosławieństwa.

Niestety! Księża i moi Bracia, nigdy nikt nie pomyślał o tym, nie wiedziano, co to są misje, my nie myśleliśmy w ogóle nie wiedzieliśmy, co to jest,i z tego rozpoznajemy, że jest to dzieło Boże; ponieważ tam, gdzie ludzie nie biorą żadnego udziału, Bóg jest tym, który go dokonuje, a to pochodzi pochodzi bezpośrednio od Niego; następnie posługuje się On ludźmi do wykonania swego dzieła. Zatem, dwie rzeczy skłoniły panią generałową, żeby kazać odprawić spowiedź generalną temu biednemu ludowi, z którego była jedną… Jeśli mówię to Zgromadzeniu, zauważam jakąś rodzinę; cóż powiem, o mój Boże?

I tu zatrzymał się trochę, potem, kontynuując, mówił:

Jednak tak, trzeba, żebym to powiedział, bo zresztą nie ma już nikogo z tamtej rodziny, wszyscy umarli, i proboszcz, o którym będę mówił, również; i dowiedziałem się, że jeden z jego krewnych, który był bardzo dobrym człowiekiem i który mnie odwiedził tutaj jakiś czas temu, również niedawno zmarł, a był on ostatnim z tej rodziny.

Zatem, rzecz dzieje się tak, że gdy zmarła wspomniana pani spowiadała się pewnego dnia u swego proboszcza, zwróciła uwagę, , że w ogóle nie udzielił jej on rozgrzeszenia; mamrotał coś przez zęby i było tak jeszcze przy innymi razy, kiedy się u niego spowiadała; to wprawiło ją trochę w zakłopotanie; tak że poprosiła któregoś dnia zakonnika, który przyszedł ją odwiedzić, żeby dał jej na piśmie formę [Forma, formuła] rozgrzeszenia; uczynił to. I ta dobra pani, idąc ponownie do spowiedzi, poprosiła tegoż księdza proboszcza, żeby wypowiedział nad nią słowa rozgrzeszenia zawarte na tym papierze; uczynił to. I nadal tak czyniła innymi razy w przyszłości, gdy się spowiadała u niego, dając mu swój papier, bo nie znał on słów, które trzeba wypowiedzieć, takim był ignorantem. I powiedziawszy mi to, zacząłem zważać i zwracać szczególną uwagę na tych, u których się spowiadałem, i odkryłem, że rzeczywiście jest to prawdą i że niektórzy nie znają słów rozgrzeszenia.

Zatem, ta dobra pani, która była jeszcze tylko dziewczyną, kiedy to odkryła, przypominając sobie później o tym, i mając wzgląd na niebezpieczeństwo, w którym były wszystkie te biedne dusze, zastanawiała się, aby zapobiec temu nieszczęściu, postanowiła, żeby polecić wygłosić kazanie dotyczące sposobu odprawiania dobrej spowiedzi generalnej i konieczności, jaka jest, żeby ją odprawić przynajmniej raz w życiu; to się udało, jak właśnie powiedziałem; w taki sposób, że nie mogąc wysłuchać całego ludu, który zbiegał się ze wszystkich stron, trzeba było posłać, żeby prosić Ojca rektora Jezuitów z Amiens, żeby przysłał pomoc. Przybył tutaj on sam, ale był tylko do następnego dnia, bo miał sprawy do załatwienia, a przysłał swoich Ojców, żeby nam pomogli. Następnie, widząc, że to przyniosło skutek, pomyślano o środkach, co zrobić, żeby od czasu do czasu szło się na ziemie tejże pani, aby odprawiać tam misje. Powierzono mi, żebym porozmawiał o tym z Ojcami Jezuitami, żeby prosić ich, żeby przyjęli tę fundację. Zwróciłem się do Czcigodnego Ojca Charlet [Prowincjał francuski (1616-1619)]. Ale dali mi odpowiedź, że nie mogą w ogóle przyjąć tej fundacji i że to byłoby przeciwne ich Instytutowi; w tak, że jak widziano, że nie znajdzie się nikogo, kto chciałby się zająć, by odprawiać misje, postanowiono, żeby przyłączyć kilku dobrych księży.

Drugą racją, która pobudziła tąż panią było, jak powiedziano, niebezpieczeństwo, w którym znalazła się większość jej biednych poddanych z wiosek co do ich zbawienia, z braku odprawienia dobrej spowiedzi generalnej.

I to jest również ta pierwsza racja sprawiła, że oddaliśmy się Bogu, aby przygotowywać do święceń, ażeby zrobić w ten sposób, by wszyscy księża byli dobrze pouczeni o sprawach koniecznych w ich stanie, jak np. żeby dobrze potrafili wypowiedzieć formułę rozgrzeszenia i inne rzeczy absolutnie konieczne do udzielania sakramentów Kościoła. Niestety! moi Bracie, kto by pomyślał, że Bóg miał zamiar, żeby zrobić przez Zgromadzenie Misji dobro, które, za łaską Bożą, widzimy, że ono wykonuje? Niestety! kto wiedział, że zechce On posłużyć się nim, aby iść szukać aż na fermy, w głąb Berberii, tych tych biednych chrześcijańskich niewolników, aby ich wyrwać, jeśli nie z piekła, to przynajmniej z czyśćca? I kto wiedział, że zechce posłużyć się nim jeszcze w tylu innych miejscach, jak widzimy, że się dzieje?

Pierwszą więc racją (jak właśnie powiedziałem) dla której powinniśmy dzisiaj przyjąć Komunię św. jest, żeby podziękować Bogu za ustanowienie Zgromadzenia Misji; drugą, żeby Go prosić o przebaczenie błędów, które Zgromadzenie w ogólności i każdy osobiście popełniliśmy aż do chwili obecnej; i trzecią, aby Go prosić o łaskę, żeby nas z nich poprawił i żebyśmy coraz lepiej spełniali zadania, które go dotyczą.

♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦

Konferencja 177^[*] – O Zgromadzeniu, oddawaniu chwały Bogu, zachowaniu reguł i misjach ludowych i Madagaskarze

(Powtórzenie rozmyślania z 25 listopada 1657 r.) Nagana skierowana do Misjonarza, który mówił pochwałę Zgromadzenia. – Racje, żeby być pokornymi i aby oddawać wszelką chwałę Bogu. – Dobrze wykonywać to, co się robi, dobrze zachowywać regułę i pozostawić w Zgromadzeniu tradycję cnoty. – Gdy powrócił do Paryża po misjach, św. Wincenty wyrzuca sobie, że pozostawił dusze w opuszczeniu. – Poleca modlitwom Toussaint Bourdaise, Misjonarza na Madagaskarze.

Kiedy Ks. Wincenty kazał powtórzyć rozmyślanie pewnemu nowo przyjętemu księdzu z seminarium, tenże ksiądz, mówiąc o Zgromadzeniu, nazwał je świętą Wspólnotą, świętym Zgromadzeniem. Ks. Wincenty, słysząc to, przerwał mowę tego dobrego księdza i powiedział mu: Księże, kiedy mówimy o Zgromadzeniu, w ogóle nie powinniśmy posługiwać się tymi określeniami święta Wspólnota czy Zgromadzenie, czy innymi równoznacznymi i wzniosłymi określeniami, ale posługiwać się tymi: Zgromadzenie, małe Zgromadzenie i podobnymi; i będziemy w tym naśladować Syna Bożego, który naszywał Zgromadzenie swych Apostołów i uczniów małą grupą, swym małym Zgromadzeniem¹. Och! jakże chciałbym, żeby spodobało się Bogu uczynić łaskę temu lichemu Zgromadzeniu, żeby dobrze utwierdził je w pokorze, żeby oparło się i budowało na tej cnocie, żeby trwało w niej, jak na swym stanowisku, w swej ramie, ponieważ, zobaczcie, Księża, nie łudźmy się, jeśli nie mamy pokory, nie mamy nic. Mówię nie tylko o pokorze zewnętrznej, ale mówię głównie o pokorze serca i o pokorze, która każe nam prawdziwie wierzyć, że nie nie ma na ziemi osoby lichszej i nędzniejszej niż ja, że Zgromadzenie Misji jest najlichszym ze wszystkich Zgromadzeń, najnędzniejszym, i żeby się bardzo cieszyło, że ludzie o nim mówią w ten sposób. Niestety! Księża, chcieć być szanowanym, cóż to jest? Chcieć być traktowanym inaczej niż Syn Boży, czyż nie jest pycha nie do zniesienia? Syn Boży, kiedy był na ziemi, co o Nim mówiono? I za kogo bardzo chciał uchodzić w opinii ludu? Za szaleńca, za buntownika, za głupca, za grzesznika, chociaż go nie popełnił; aż nawet do tego stopnia, że bardzo chciał cierpieć, że przedłożono nad Niego Barabasza, złodzieja, niegodziwca! O, Zbawicielu, o, mój Zbawicielu, jakże Twoja święta pokora zawstydzi grzeszników, jak ja, nędznik, w dniu sądu!

Strzeżmy się tego, moi bracia! Wy, którzy idziecie na misje, wy, którzy przemawiacie publicznie, strzeżcie się! Nieraz i dosyć często widzi się lud tak poruszony tym, co się powiedziało; widzi się, że każdy płacze; spotyka się innych, którzy posuwają się dalej, dochodzą aż do wypowiedzenia tych słów: “Błogosławione łono, które cię nosiło, piersi, które cię karmiły swym mlekiem²”. Słyszeliśmy kilka razy, że mówiono podobne słowa. Słysząc to, natura się zadowala, rodzi się i karmi się próżność, jeśli nie stłumi się wszystkich tych próżnych zadowoleń, jeśli nie wyrzeknie się próżności, samego siebie, jeśli szuka się jedynie chwały Bożej, dla której, zobaczcie, powinniśmy pracować; tak, jedynie dla chwały Bożej i zbawienia dusz; ponieważ postępować inaczej, to znaczy głosić samego siebie i nic innego; i osoba, która postępuje w ten sposób, chcę powiedzieć, która głosi kazania, żeby sprawić, by ją chwalono, żeby sprawić, by ją szanowano, żeby ją chwalono, żeby sprawić, by o niej mówiono, cóż popełnia ta osoba, ten kaznodzieja? Cóż popełnia? Świętokradztwo, tak, świętokradztwo.

O, mój Boże, o, mój Boże, uczyń łaskę temu biednemu małemu Zgromadzeniu, żeby nikt, kto je tworzy, nie popadł w to nieszczęście. Zobaczcie, Księża i moi bracia, uwierzcie mi, nie będziemy nigdy odpowiednimi do pełnienia dzieła Bożego, jeśli nie będziemy mieć głębokiej pokory, pogardy samych siebie. Nie, jeśli nie będzie ono pokorne, i jeśli nie będzie miało tej myśli i tego przekonania, że nie może uczynić nic, co byłoby wartościowe, że jest bardziej zdolnym od innych, żeby wszystko popsuć, Zgromadzenie Misji nie dokona nigdy wielkich rzeczy; ale, kiedy będzie trwać i żyć w duchu, o którym właśnie powiedziałem, wtedy zapewniam was, Księża, że będzie zdolne, aby czynić Boże dzieło, ponieważ takimi są ci, którymi posługuje się Bóg dla wielkich dzieł.

Doktorzy, wyjaśniając tę dzisiejszą Ewangelię, w której jest wzmianka o dziesięciu pannach, z których pięć było mądrych i pięć głupich, uważają, że powinno się odnosić do zakonników i wspólnot oddalonych od świata. Jeśli tak jest, Księża, połowa zakonników i wspólnot się zatraci, niestety! jakże powinniśmy się obawiać! Nędznik, którym jestem, stary grzesznik i który nigdy nie zrobił nic dobrego na ziemi, jakże powinienem się obawiać! Zatem, Księża i moi bracia, bądźmy odważni, nie traćmy serca, w dobry sposób oddajmy się Bogu, wyrzekając się samych siebie, naszych przyjemności, naszych wygód i pociech, uważając, że nie mamy w ogóle większego nieprzyjaciela, jak my sami, czyniąc wszystko dobro, które możemy.

I tutaj są dwie sprawy do rozważenia, to znaczy nie tylko, żeby czynić dobro, ale dobrze je czynić. Bowiem, zobaczcie, nie wystarczy, żeby czynić dobro, na przykład, dawać jałmużnę, pościć, i inne; to jest dobre, ale to jeszcze nie wystarczy; trzeba ponadto to dobro czynić w duchu naszego Pana, w sposób, w jaki nasz Pan czynił je na ziemi, i jedynie dla chwały Bożej. Rośliny nie przyniosą owoców, które byłyby wspanialsze, niż ich istota. Jesteśmy jak esencja, wszyscy tak, jak jesteśmy, dla tych, którzy przyjdą po nas, którzy prawdopodobnie nie wydadzą owoców swej doskonałości większych niż my. Jeśli czyniliśmy dobrze, oni będą czynić dobrze; bowiem, zobaczcie, Księża, to będzie przechodzić z jednego na drugiego: ci, którzy będą nauczać innych, będą to czynić w taki sposób, jak pierwsi nauczyli się cnoty, dokładności w regułach; i ci innych, jeszcze innych, którzy przyjdą po nich; a to, wsparci łaską Bożą, którą zaczerpnęli im pierwsi, tak, zaczerpnęli pierwsi. Skąd bierze się to, że widzimy w świecie pewne rodziny, które żyją tak dobrze w bojaźni Bożej? Mam właśnie na myśli jedną pośród innych, z której znałem dziadka i ojca, którzy byli bardzo dobrymi ludźmi; i jeszcze dzisiaj znam dzieci, które czynią to samo. Skąd to pochodzi? To ich ojcowie zaczerpnęli od Boga tę łaskę przez swe dobre i święte życie, swoim dzieciom, według obietnicy samego Boga, który nagradza cnotę i dobroć i święte życie ojców w ich dzieciach aż do tysiącznego pokolenia.

Popatrzmy z innej strony. Widzi się osoby, męża i żonę, którzy są ludźmi dobrymi i którzy dobrze żyją; a jednak wszystko rozpływa się im w rękach; nie osiągają nic. A skąd to pochodzi? Kara Boża, którą zaczerpnęli ich rodzice z powodu jakiegoś wielkiego błędu, jaki popełnili, przeszła na ich dzieci, według tego, co jest napisane, że Bóg ukarze grzesznika w jego potomstwie aż do siódmego pokolenia³; i chociaż rozumie się to głównie o dobrach doczesnych, jednak możemy zastosować również do dóbr duchowych. W ten sposób, jeśli czynimy dobro, jeśli zachowujemy bardzo dokładnie nasze reguły, jeśli dobrze praktykujemy wszystkie cnoty odpowiednie prawdziwemu Misjonarzowi, zaczerpniemy od Boga tę łaskę naszym dzieciom, to znaczy tym, którzy przyjdą po nas, którzy będą czynić dobro. A jeśli postępujemy źle, należy bardzo się obawiać, że będą oni postępować tak samo, a i jeszcze gorzej, ponieważ natura pociąga zawsze za sobą i nieustannie pociąga do zła. I potem będzie się mówić o Zgromadzeniu to, co mówiono zwykle w świecie: “Oni za tym idą, ci ludzie za tym idą idą, to znaczy zatracają się”.

Zobaczcie, możemy patrzeć na siebie, jak na ojców. Zgromadzenie jest jeszcze w kołysce; ono tyle, że się narodziło; dwadzieścia pięć czy trzydzieści lat temu zaczęło się rodzić. Co to znaczy? Czyż nie jest ono jeszcze w kołysce? A ci, którzy będą po nas za trzysta czy czterysta lat, będą uważać nas, jako ojców. Ci nawet, którzy dopiero wstąpili są uważani za pierwszych. Ci, którzy są w pierwszych latach są uważani za pierwszych ojców. Kiedy wy, Księża, chcecie odwołać się do jakiegoś fragmentu, który jest u któregoś Ojca z pierwszych wieków, mówicie: “Ten fragment przytacza ten Ojciec, który żył w pierwszym wieku, ten Ojciec Kościoła, który żył w pierwszych wiekach”. Oto, jak się mówi. Tak samo będą mówić o tych, którzy są obecnie w Zgromadzeniu: “W czasach pierwszych Księży Misjonarzy tak czyniono; oni to czynili; takie i takie cnoty praktykowali”, i w ten sposób cała reszta.

O, Księża, skoro tak, jakiż przykład powinniśmy zostawić naszym następcom, naszym dzieciom, bo dobro, które będą czynić zależy w jakiś sposób od tego, co my będziemy praktykować! Jeśli jest prawdą, jak mówią Ojcowie Kościoła, że Bóg pokazuje potępionym ojcom i matkom zło, które popełniły ich dzieci na ziemi, żeby przez to powiększyć ich męczarnie, i im więcej zła czynią te dzieci, tym więcej cierpią ojcowie i matki, które są przyczyną złego przykładu, którym im pozostawili, również z drugiej strony, i św. Augustyn to mówi, Bóg ukazuje ojcom i matkom, którzy są w niebie dobro, które czynią ich dzieci, które są jeszcze tutaj na ziemi, aby pomnożyć ich radość. Tak samo, Księża, jakąż pociecha, jakąż radość będziemy mieli, gdy spodoba się Bogu, że pokaże nam Zgromadzenie, które będzie czynić dobro, które będzie obfitować w dobre dzieła, które zachowywać będzie wiernie i dokładnie reguły, będzie praktykowało cnoty, które tworzą jego ducha, z powodu dobrych przykładów, które im daliśmy!

O, nędzniku, jakim jestem, który mówię, a nie czynię! Mówię innym, co trzeba, żeby czynili, a ja sam tego nie praktykuję! Módlcie się za mnie do Boga, Księża, módlcie się za mnie do Boga, moi bracia, żebym się nawrócił.

Zatem, oddajmy więc Bogu wszystko dobro, pracujmy, pracujmy, idźmy pomagać biednym ludziom ze wsi, którzy na nas czekają. Za łaską Bożą, są nasze domy, które są prawie zawsze w pracy, jedne więcej, inne mniej, na tej misji, na innej misji, z tej wioski do innej, zawsze pracują, przez miłosierdzie Boże.

Przypominam sobie (czy trzeba, żebym to powiedział?) że kiedyś, kiedy wracałem z misji, wydawało mi się, że, powracając do Paryża, bramy miasta runą na mnie i mnie przygniotą; i rzadko wracałem z misji, żeby ta myśl nie zagościła w umyśle. Z tego powodu rozważałem w sobie: “Ty wracasz do Paryża, a oto inne wioski, które oczekuję tego samego od ciebie, co właśnie czyniłeś w tej i w tamtej! Gdybyś tam nie był, prawdopodobnie tyle i tyle osób, umarłszy w stanie, w którym je zastałeś, byłyby zgubione i byłyby potępione. Jeśli to zastałeś, takie i takie grzechy, które które popełnia się w tej parafii, czy nie masz powodu, żeby wątpić, że znajdziesz to samo i podobne błędy się popełnia w sąsiedniej parafii? Tymczasem oni oczekują, żebyś uczynił u nich to samo, co właśnie dokonałeś u ich sąsiadów; oczekują misji, a ty odchodzisz, opuszczasz ich! Jeśli tymczasem umrą i umrą w swych grzechach, będziesz w jakiś sposób przyczyną ich zguby i powinieneś obawiać się, żeby Bóg nie zażądał za to od ciebie rachunku”. Oto, Księża, myśli, którymi mój duch był uderzany.

Zakończmy. Polecam modlitwom Zgromadzenia dobrego Ks. Bourdaise, sam na Madagaskarze, prośmy, żeby spodobało Bogu umocnić go swoją łaską i zachować go w Zgromadzeniu; ten człowiek, którego Bóg błogosławi w sposób, który znacie; ten człowiek, którego mieliśmy wielokrotnie w ogóle odesłać, bo sądziliśmy, że nie miał dość wiedzy, aby pozostać w Zgromadzeniu. Och! jak to dobrze mieć nadzieję w Bogu i złożyć w Nim naszą ufność!

♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦

Konferencja 175^[1] – o święcie Wszystkich Świętych, pokorze, śmierci Dermota Duiguin

(Powtórzenie Rozmyślania z 1 listopada 1657 r.) Po tym, jak nasz bardzo czcigodny Ojciec kazał powtórzyć trzem czy czterem osobom ze Zgromadzenia myśli, które Bóg im dał na rozmyślaniu, powiedział do Zgromadzenia, że powinno wznosić wznosić się ku Bogu w tym świętym dniu Wszystkich Świętych i prosić Go o łaski i w potrzebach każdego z osobna i dla Zgromadzenia w ogólności. Zobaczcie – powiedział – nasz Pan ma zwyczaj, żeby obficiej zwracać swe łaski w tym dniu na wiernych, którzy należycie Go o nie proszą, a to przez pośrednictwo Wszystkich Świętych; bowiem, jak jest dla nas więcej orędowników u Boga, tak nie powinniśmy wątpić, że łaski, które zwraca na wiernych w tym dniu, będą obfitsze, niż w inne święta poszczególnych świętych. To więc, co powinniśmy uczynić, to dziękować Jego Boskiemu Majestatowi za wszystkie dary i łaski, których spodobało Mu się udzielić wszystkim Świętym w ogólności, którzy są tam w górze w niebie, i każdemu z nich z osobna, za dobry użytek, którzy uczynili z tych łask, za wytrwałość, którą mieli w praktykowaniu dobrych dzieł aż do końca; dziękować Bogu za to wszystko i za to, że tak dobrze praktykowali tę pierwszą lekcję, którą nasz Pan wyłożył im i nam: błogosławieni są ubodzy w duchu, ponieważ do nich należy królestwo niebieskie².

O, piękna i święta pokoro, jakże jesteś miła w oczach Bożych, bo nasz Pan Jezus Chrystus zechciał przyjść, On sam, tu na ziemię, aby nas jej nauczać przykładem i słowem! O, Księża, o, moi bracia, oby spodobało się Bogu, żeby umiłowanie i pragnienie tej cnoty zostały dobrze wyciśnięte w naszych sercach! Tak, umiłowanie naszego poniżenia; pozwolić, żeby się z nas śmiano, że nas mało doceniają że nas mało szanują, że ludzie uważają nas za ludzi małej cnoty, nieuków, niezdolnych do niczego.

Nie tylko każdy ze Zgromadzenia powinien kochać to w odniesieniu do siebie, ale również powinien kochać to w odniesieniu do Zgromadzenia w ogólności. Tak, kochać, żeby mówiono o nim, jak o wspólnocie mało użytecznej w Kościele Bożym, najniedoskonalszej; kochać, żeby mówiono o nim, że jest najmniej wykształconym i że jest ono niezdolne do niczego. Syn Boży zechciał przejść przez to; był On uważany pośród ludzi za zwodziciela; zniósł, że przełożono nad Niego Barabasza, że uważano Go za opętanego, w odrzuceniu przez lud; krótko, On przyjął, ukochał ten stan. Zatem, skoro syn Boży ukochał ten stan, dlaczego my nie mielibyśmy go kochać? Zobaczcie, trzeba, żebyśmy zawsze starali się kochać wzgardę, wstyd, który przychodzi na nas z powodu naszych błędów; trzeba nienawidzić i mieć wstręt do zła, kiedy prowadzi do grzechu, i czynić, co dla nas możliwe, abyśmy się z niego poprawili. Ale, raz je popełniwszy, powinniśmy kochać wstyd, który nas przychodzi i bardzo cieszyć się z tego powodu, że jesteśmy pogardzani.

Znam pewną dobrą dziewczynę³, która miała jeden goleń jeszcze raz większy niż drugi; i z powodu tego, nie mogąc, jak inni na świecie, iść na bal, etc., usunęła się, aby żyć w samotności i nie wychodzić za mąż; i odtąd mawiała te słowa: „O, moja błogosławiona nogo, która byłaś przyczyną, że oddaliłam się od świata! o, drogie zawstydzenie, któreś zapewniło mi tak wielkie dobro!”.

Czytałem wczoraj wieczorem list dotyczący naszego dobrego zmarłego Ks. Duiguin, w którym mi donoszą, że jego śmierć wprawiła wszystkich ludzi w płacz, widząc że stracili swego dobrego ojca (za takiego go uważali); wielcy i mali, wszyscy byli we łzach; bo był ich ojcem, aby zrodzić ich Jezusowi Chrystusowi. To może dawać jakiś powód szacunku Zgromadzeniu, widząc to; ale to, co powinniśmy zrobić w tych okolicznościach, to powiedzieć, zaraz, kiedy widzimy i słyszymy to: „Tobie samemu, Panie, chwała! Tobie, mój Boże, cała chwała!” I tak zwyciężyć w sobie wszystko to, co mogłoby dać nam jakąś próżną myśl, żeby szanowano nas osobiście lub Zgromadzenie w ogólności. Oby spodobało się Bogu uczynić łaskę Zgromadzeniu, żeby starało się szczególnie i przede wszystkim o środki, żeby zdobyć tę świętą cnotę pokory i pogardzania samymi sobą! Tak, moi bracia, powtarzam to, powinniśmy zabiegać o zdobycie tej cnoty pokory. Niech Jego Boski Majestat uczyni nam tę łaskę, jeśli się Mu podoba!

♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦

Konferencja 162^[*] - O przypowieści o ziarnie gorczycy 

(Powtórzenie rozmyślania z 19 listopada 1656 r.) Wierność regułom i stosowanie zwyczajów zapewnia postęp duchowy; niedbalstwo w tym względzie powoduje upadek poszczególnych osób i wspólnot. – Posługi pełnione przez dom z Marsylii w nowicjacie Saint-Victor.

Ks. Wincenty, nasz bardzo czcigodny i błogosławiony Ojciec, rozpoczął poleceniem Misjonarzy z Rzymu, a następnie Misjonarzy z Genui, którzy byli narażeni na zarazę, która narasta, jak powiedziano. Ponadto polecał naszego Ojca Świętego Papieża, święte kolegium kardynałów, Księży Desdames i Kuperroy, i powiedział, że pierwszy, Ks. Desdames, miał dżumę i z niej został uzdrowiony, za łaską Bożą; za to proszę, żeby Zgromadzenie podziękowało Bogu. Zobaczcie łaskę Bożą i jak bardzo troszczy się o swoje sługi. O, Księża, o moi drodzy bracia, wierzcie mi, nie ma nic takiego, jak być wiernym Bogu i wytrwać w dobru raz przedsięwziętym. “Bo byłeś wierny w małym, ustanowię cię nad wieloma”, mówi Bóg^[1]. Bądźmy więc wierni w praktykowaniu naszych reguł, wierni w zachowywaniu świętych zwyczajów Zgromadzenia, wierni w zachowywaniu dobrych dzieł które przedsięwzięliśmy, krótko, wierni we wszystkich sprawach.

I co przyjdzie z tego, moi bracia? Przyjdzie to, że będziemy postępować z dnia na dzień w cnocie, jak to małe ziarnko gorczycy, które będąc bardzo małe, oto tymczasem staje się z czasem wielkim drzewem; tak mam nadzieję, że jeśli Zgromadzenie jest bardzo wierne w dokładnym wypełnianiu swych reguł i obowiązków, które go dotyczą, będzie ono posuwać się po trochu w dobrych łaskach Bożych; i jeśli dzisiaj, na przykład, ktoś praktykuje akt cnoty na pierwszym stopniu, jutro będzie go praktykował na drugim, na trzecim stopniu doskonałości, i oto jak jak po trochu będzie wzrastać. Dzisiaj brat, kleryk, ksiądz będzie spełniał jakiś akt pokory na drugim stopniu cnoty, na przykład; jeśli jest wierny Bogu, nazajutrz, będzie praktykował go na trzecim i czwartym stopniu, i tak wznosząc się stosownie do tego, jak będzie wytrwałym w solidnej pracy nad praktykowaniem tej cnoty, z Bożą łaską, bez której nic nie możemy.

Czy nie widzieliśmy tego w naszym biednym bracie? Widzieliśmy, że wzrastała w nim cnota, jakby niepostrzeżenie. (Dopisek, że myślę, że zamierzał mówić o bracie Christophe Delaunay). Jeśli będziecie bardzo uważać, zauważycie to samo w wielu ze Zgromadzenia. Co do mnie, muszę wam wyznać, że są pewne osoby w Zgromadzeniu, na które nie patrzę nigdy inaczej, jak zastanawiając się nad sobą i nie zawstydzając się siebie samego. Widzimy w życiu św. Antoniego, że wzgląd na wszystkie stworzenia służył mu do zachęcania do służby Bożej. Moi bracia, jeśli przyjrzymy się licznym ze Zgromadzenia, zobaczymy w jednym pokorę, w innym łagodność, w tym miłość bliźniego, w tamtym miłość do Boga, w tym regularność i dokładność w regułach i w tamtym cierpliwość i dokładne posłuszeństwo. A kto czyni to wszystko? Bóg, To Bóg, moi bracia, który działa w tamtych osobach, w jednych bardziej, w innych mniej, według mocy Ducha samego Boga udziela się im. Nie mówię tu w ogóle o talentach, jak głoszenie kazań, na przykład, co nie jest rzeczą dla nas, ale dla innych, i która bardzo często służy jedynie do zguby i powoduje próżność; ale mówię o cnotach, które czynią nas milszymi Bogu; i to spojrzenie, którego dokonujemy na cnoty, które widzimy w naszych braciach, powoduje tym większy skutek w nas, bo widzimy, że są to osoby, jak my, które widzimy naszymi oczyma i z którymi żyjemy; i to sprawia często większy skutek w pewnych osobach, niż rozważanie cnoty wielu świętych, którzy umarli i których już nie widzą, lub których nigdy nie widziały. Ach! kiedy przyglądam się niektórym ze Zgromadzenia, którzy od roku, dwóch, sześciu, ośmiu i dziesięciu lat, cierpią, ktoś bardzo ostry ból, inni przewlekłe choroby, i to z tak doskonałą cierpliwością i zgadzaniem się z dobrą wolą Bożą, i że ja, kiedy trochę bolą mnie nogi, kolana, krzyczę, skarżę się; pomyślcie, jak bardzo, mówię, że te przykłady mnie zawstydzają, że widzę się tak lichym, że nie mogę znieść najmniejszego bólu!

O, Księża, o, moi bracia, ile dobra może zdziałać dobry przykład i ile dokonuje ten, kto jest przykładem w Zgromadzeniu! Jak, przeciwne, ten, kto zaczyna się zwalniać, bądź z praktykowania cnót, bądź z zachowywania reguł, o Boże, w jakim jest niebezpieczeństwie, że uczyni wiele zła, jeśli nie wyjdzie z tego stanu jak najprędzej! I jak ci, którzy są wierni, tak jak właśnie powiedziałem, postępują z dnia na dzień, ci, przeciwnie, idąc do rozluźnienia, schodzą stopniowo i potem w końcu dochodzą do upadku, bo nie mogą dłużej wytrzymać. Muszą upaść, a przychodzi to na nich, jak na człowieka, który uczynił zły krok: widzicie go, że się pochyla; ciężar ich ciała, który pochylił ich, sprawia, że nie mogą się już utrzymać; muszą upaść. Zatem, niech Bóg będzie pochwalony! Bóg niech będzie chwalony i uwielbiany zawsze! Och! tak, moi bracia, kiedy Bóg umiłuje jakąś duszę, cokolwiek by zrobiła, znosi ją. Czy nie widzieliście nigdy ojca, który ma małe dziecko, które bardzo kocha? Znosi od niego wszystko, co mu uczyni, nawet mówi mu nieraz: “Ugryź mnie, moje dziecko”. A skąd to pochodzi? Stąd, że kocha to małe dziecko. Bóg tak samo postępuje względem nas, moi bracia.

Donoszą mi z Marsylii, że rozpoczęto od nauczania nowicjuszy z Saint-Victor odmawiania brewiarza, odprawiana ceremonii; tego, czego nigdy nie czyniono. Zatem, zobaczcie, jak bardzo upadł dzisiaj ten wielki Zakon. Mówię “wielki Zakon”, z którego wyszła wielka liczba kardynałów i prałatów, nawet Papieży; Zakon, który od początku żył tak święcie! Tymczasem widzicie stan, do którego został sprowadzony teraz. Tak samo oto, co przyszło do innych Zakonów i wspólnot Kościoła Bożego, które się zwolniły od pierwotnego zachowywania reguł i od praktykowania cnót, i co co przyjdzie do Zgromadzeń, które się rozluźniają.

Krótko, przyjdzie naprawdę to, co przyszło do zamku Ventadour^[2], który jest położony na górze…. Dawniej był on zamieszkany przez osoby cnotliwe, bojące się Boga, osoby z wyższych sfer; a dzisiaj, myślicie, że przez kogo jest zamieszkany? Przez ropuchy, wrony, puchacze i inne okropne zwierzęta. Cały dach jest tam na ziemi, zostały tylko mury. Tak domy, które doszły do rozluźnienia się w cnocie, wkrótce zostaną zamieszkane przez ludzi pełnych występku, namiętności i grzechów. W końcu to ich czyni godnymi politowania. Zatem, odwagi więc, Księża, odwagi, moi bracia! Oddajmy się Bogu i to w zupełności, pracujmy solidnie nad cnotą, a głównie nad pokorą, tak, nad pokorą; prośmy nieustannie Boga, żeby był łaskaw udzielić tej cnoty małemu Zgromadzeniu Misji. Pokora, tak, pokora, powtarzam to, pokora!

♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦